อังควิสสชาดก

อังควิสสชาดก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ กรุงพาราณสีอันรุ่งเรือง มีพระราชาผู้ทรงทศพิธราชธรรมปกครองแผ่นดิน ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุขทั่วหน้า แต่แล้ววันหนึ่ง พระราชาทรงประชวรด้วยโรคประหลาดที่ไม่มีหมอคนใดในแผ่นดินสามารถรักษาได้ อาการประชวรนั้นทำให้พระวรกายของพระองค์ผ่ายผอมลงทุกวัน จนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เหล่าหมอหลวงต่างก็พยายามหาวิธีการรักษาอย่างเต็มที่ แต่ก็ไร้ผล ความกังวลและความเศร้าโศกปกคลุมไปทั่วราชสำนัก

ขณะเดียวกัน ในป่าอันไกลโพ้น มีพราหมณ์ผู้หนึ่งนามว่า อังควิสสะ เขาเป็นพราหมณ์ผู้ทรงปัญญา มีความรู้แตกฉานในสรรพวิชาต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรและสรรพคุณของพืชพันธุ์นานาชนิด อังควิสสะเป็นที่เคารพนับถือของเหล่าสัตว์ป่าและผู้คนในละแวกนั้น เพราะเขามักจะช่วยเหลือผู้ที่ตกทุกข์ได้ยากอยู่เสมอ

ข่าวการประชวรของพระราชาได้ล่วงรู้ไปถึงอังควิสสะ พราหมณ์ผู้ใจบุญจึงตัดสินใจออกเดินทางไปยังกรุงพาราณสี เพื่อเข้าเฝ้าพระราชาและถวายการรักษา อังควิสสะเดินทางรอนแรมเป็นเวลาหลายวัน ผ่านป่าทึบ ข้ามภูเขาสูง จนในที่สุดก็มาถึงพระราชวัง

เมื่ออังควิสสะได้เข้าเฝ้าพระราชา ทรงทอดพระเนตรเห็นพระวรกายที่ซูบผอมของพระองค์ ก็ทรงมีพระทัยสงสารเป็นอันมาก อังควิสสะจึงทูลถามถึงอาการประชวรโดยละเอียด จากนั้นก็เข้าไปในห้องปรุงยาของพระราชวัง

ด้วยความรู้และความชำนาญของอังควิสสะ เขาได้เลือกสรรสมุนไพรนานาชนิดที่มีสรรพคุณในการบำรุงร่างกาย ฟื้นฟูพละกำลัง และขับไล่โรคภัยไข้เจ็บต่างๆ เขาใช้เวลาปรุงยาอย่างพิถีพิถัน ผสมผสานส่วนประกอบต่างๆ อย่างลงตัว จนได้เป็นยาขนานเอก

เมื่อยาพร้อมแล้ว อังควิสสะก็นำไปถวายแด่พระราชา พระราชาทรงรับยานั้นมาเสวยด้วยความหวัง ยามีรสชาติแปลกประหลาด แต่เมื่อเสวยไปแล้ว พระองค์ก็ทรงรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในพระวรกายในทันที พระกำลังเริ่มกลับคืนมา ผิวพรรณที่ซีดเซียวก็กลับมามีน้ำมีนวล

ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน พระราชาซึ่งเคยประชวรหนัก ก็กลับมีพระพลานามัยที่สมบูรณ์แข็งแรงดังเดิม ทรงโสมมสรด้วยความปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง จึงทรงมีพระราชดำรัสสรรเสริญอังควิสสะ ยกย่องในความรู้ความสามารถและความมีน้ำใจของพราหมณ์

พระราชาทรงพระราชทานทรัพย์สินเงินทองและเครื่องบรรณาการมากมายแก่อังควิสสะ แต่พราหมณ์ผู้มีใจประเสริฐปฏิเสธที่จะรับทรัพย์สินเหล่านั้น เขาเพียงทูลขอให้พระราชาทรงปกครองแผ่นดินด้วยทศพิธราชธรรม ดูแลทุกข์สุขของอาณาประชาราษฎร์อย่างเท่าเทียม และอย่าได้ทรงประมาทในการดำรงพระชนม์

พระราชาทรงรับฟังคำของอังควิสสะด้วยความซาบซึ้ง พระองค์ทรงยกย่องอังควิสสะว่าเป็นบุคคลที่ประเสริฐยิ่งกว่าทรัพย์สินใดๆ และตั้งแต่นั้นมา พระองค์ก็ทรงปกครองบ้านเมืองด้วยความยุติธรรม และทรงใส่ใจในสุขภาพและความเป็นอยู่ของประชาชนอย่างแท้จริง

ส่วนอังควิสสะ เมื่อเห็นว่าพระราชาทรงหายประชวรและปกครองบ้านเมืองด้วยความดีแล้ว เขาก็ขอทูลลาเดินทางกลับป่า เพื่อใช้ชีวิตอย่างสมถะต่อไป